Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ολοένα και συχνότερα μια μορφή διαπαιδαγώγησης που βασίζεται στην πλήρη ελευθερία του παιδιού, με ελάχιστα όρια και κανόνες. Η λεγόμενη «χαλαρή διαπαιδαγώγηση» συχνά υιοθετείται με καλή πρόθεση: οι γονείς θέλουν να μη στερήσουν, να μη πιέσουν, να μη τραυματίσουν ψυχικά το παιδί τους. Όμως η απουσία ορίων δεν ταυτίζεται με την ψυχική φροντίδα.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη από σαφή πλαίσια για να νιώθουν ασφάλεια. Όταν δεν υπάρχουν σταθεροί κανόνες, το παιδί δυσκολεύεται να κατανοήσει τι επιτρέπεται και τι όχι, με αποτέλεσμα συχνά να εμφανίζει παρορμητική, απαιτητική ή ακόμη και επιθετική συμπεριφορά. Δεν πρόκειται για «κακό χαρακτήρα», αλλά για σύγχυση: το παιδί δοκιμάζει συνεχώς τα όρια που δεν βρίσκει.

Παράλληλα, η χαλαρή διαπαιδαγώγηση μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την αυτορρύθμιση. Τα παιδιά που δεν μαθαίνουν να περιμένουν, να αποδέχονται το «όχι» και να διαχειρίζονται τη ματαίωση, δυσκολεύονται αργότερα στο σχολικό περιβάλλον, στις κοινωνικές σχέσεις και στη συνεργασία με συνομηλίκους και ενήλικες.

Η υγιής διαπαιδαγώγηση δεν βρίσκεται ούτε στην αυστηρότητα ούτε στην ασυδοσία. Βρίσκεται στη σταθερότητα, στη συνέπεια και στη σαφήνεια. Όρια που τίθενται με αγάπη και εξήγηση δεν περιορίζουν το παιδί· το βοηθούν να οργανώσει τον εσωτερικό του κόσμο και να αναπτύξει υπευθυνότητα, σεβασμό και συναισθηματική ωριμότητα.

Γιατί τελικά, τα παιδιά δεν χρειάζονται γονείς που φοβούνται να πουν «όχι», αλλά ενήλικες που μπορούν να σταθούν σταθερά δίπλα τους.